IFC was, wat het nu nog is, een gezellige club met een grote schare supporters. Uitwedstrijden werden met bussen vol bezocht. Moeders en vrouwen van spelers (vaak met kinderwagen) waren al vroeg op de velden te vinden. Kortom, een vereniging die leefde.Mede omdat het IFC nog steeds niet gegund was om binnen de gemeente op zondag tegen een balletje te trappen, werd er nogal eens van veld gewisseld. Zo tekenen we op uit de overlevering, want na 70 jaar vind je niet zo veel mensen meer die het allemaal hebben meegemaakt. Het veld aan de Nieuwe Bosweg (later het militaire opslagterrein), in de Noordpolder (waar je je nooit hoefde te wassen, want het stond toch altijd onder water) en het zwervende bestaan langs velden van OSS-Dordrecht, v.v. Zwijndrecht en v.v. Alblasserdam. Of dit nu kwam omdat we geen veld meer bezaten of dat we door de bond waren geschorst, daar ben ik nooit achter kunnen komen!
IFC was, wat het nu nog is, een gezellige club met een grote schare supporters. Uitwedstrijden werden met bussen vol bezocht. Moeders en vrouwen van spelers (vaak met kinderwagen) waren al vroeg op de velden te vinden. Kortom, een vereniging die leefde.Mede omdat het IFC nog steeds niet gegund was om binnen de gemeente op zondag tegen een balletje te trappen, werd er nogal eens van veld gewisseld. Zo tekenen we op uit de overlevering, want na 70 jaar vind je niet zo veel mensen meer die het allemaal hebben meegemaakt. Het veld aan de Nieuwe Bosweg (later het militaire opslagterrein), in de Noordpolder (waar je je nooit hoefde te wassen, want het stond toch altijd onder water) en het zwervende bestaan langs velden van OSS-Dordrecht, v.v. Zwijndrecht en v.v. Alblasserdam. Of dit nu kwam omdat we geen veld meer bezaten of dat we door de bond waren geschorst, daar ben ik nooit achter kunnen komen!
ZANDZAKKEN VOOR DE DEUR
Zeker is wel, dat men in de Noordpolder meer bedreven was in het dichten van dijken dan in het maken van doelpunten. Begin 1962 was het over en kreeg IFC zijn huidige terrein op het sportpark Schildman. IFC was eindelijk thuis. Wat nog rest zijn herinneringen en nostalgie. Naar de kantine op Noord, waar Hannes Schreuders met de soeplepel zwaaide, naar ballen die met veters werden dichtgeregen, waar doelnetten van echt touw waren en dus niet te tillen na een regenbui, van zandbakken vullen en met de roeiboot naar de kantine….
En hoe zat dat dan met het verbod om op zondag te voetballen, zult u zich afvragen. Vele raadsvergaderingen waren er nodig om dat besluit ongedaan te krijgen. Met de meerderheid van 1 stem was het college nog steeds tegen het pingelen op zondag. Tot, en met verbazing van velen, het toenmalige raadslid Flach van de AR-partij zijn principes liet voor wat zij waren en voor voetbal op zondag stemde. Sindsdien heb ik de grootste bewondering voor Anit-Revolutionairen, maar ondanks de heldendaad van Flach is die partij ‘geen partij’ meer. Zo zie je maar, heldendaden worden karig beloond.